adv

တိရတနာေက်ာင္းမွသင္.ကိုေႏြးေထြးစြာဖိတ္ေခၚပါသည္ ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ စၾကာဝဠာတစ္ခုလံုး ကိုးကြယ္ၾကသည္ ဘာသာတရားတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မည္။ ထိုဘာသာတရားသည္ တစ္ယူသန္ဝါဒ၊ တရားေသဝါဒမ်ားကိုလည္း ေရွာင္လႊဲနိူင္လိမ့္မည္။ သဘာဝတရားႏွင့္ ဘာသာတရား ႏွစ္ခုလံုးကို လႊမ္းၿခံဳမိသည့္ ဤဘာသာစကားသည္ ရုပ္နာမ္တရားကို ကိုယ္ေတြ့ခံစားသိျမင္မႈႏွင့္ အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝသည့္ ေပါင္းစည္းညီညြတ္မႈအေပၚမွာ အေျခခံလိမ့္မည္။ အကယ္၍သာ ေခတ္သစ္သိပၸံ နည္းက်လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို အေျဖထုတ္ ျဖည့္ဆည္းေပးနိူင္မည့္ ဘာသာတရားတစ္ခု ရွိလာမည္ဆိုလွ်င္ ထိုဘာသာတရားသည္ #ဗုဒၶဘာသာပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္။ " ကမၻာေက်ာ္သိပၸံဆရာႀကီး ေဒါက္တာအဲလဘတ္အိုင္းစတိုင္လ္ " ...။။

.

{short description of image}

.

.

.



{short description of image}

တိရတနာ Online Radio

” တိရတနာ ျမန္မာဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း ေႏြရာသီ နိဗၺာန္ေစ်းပြဲေတာ္ ႏွင့္ ဂီတပြဲေတာ္ တိုကို ဆြီဒင္ႏိုင္ငံ အတြင္းရွိ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူငယ္မ်ား အားလံုး အတူတကြ ျပဳလုပ္မည္ ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ အတူတကြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာဆင္ႏႊဲႏုိင္ပါရန္ မိတ္ေဆြအေပါင္းအား ေလးစားစြာ ဖိတ္ၾကား အပ္ပါသည္။ သင္.အၾကံျပဳေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားကို ေႏြးေထြးရင္းႏွီးစြာ ဖိတ္ေခၚလွ်က္.... တိရတနာေက်ာင္း အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္အဖြဲ.....
DEF Radio and RainRockinRadio
Online Radio အစီအစဥ္အား ညစဥ္ ၇ နာရီ မွ ၁၀ နာရီထိ .... အသံ ပ်က္ေတာက္ သြားပါက refresh ျပဳလုပ္ေပးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။

Recent Posts

Välkommen till Tiratana Theravada Buddhist Tempel.. Stöd Tiratana genom att bli medlem! Vi välkomnar alla och interreligiösa familjer åtagit sig att leva ett budda sätt att bli medlemmar i Temple Tiratana. Du kan bli medlem när som helst genom vår admin och praktiskt bidrag till utvecklingen av Tiratana. Alla medlemmar får en medlem card.For mer information om Temple medlemskap, tjänster och aktiviteter, kontakta templet admin. Phone 076 7077445 Phone: 076 8247198 Email tiratana3@hotmail.com ။။

Friday, May 13, 2016

ဥေပကၡာစိတ္ထားႏုိင္မွ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔အဆင္ေျပမယ္



ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔စံအိမ္ရဲ႕ ေနာက္ အရည္အေသြးတစ္ခုကေတာ့ “ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပျခင္း”ဆုိတဲ့ အရည္အေသြးပါပဲ။ ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔ရဲ႕စံအိမ္ဆုိတာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔အဆင္ေျပရမယ္။
အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းနဲ႕မုိ႔ အေပၚယံၾကည့္လုိက္လုိ႔ရွိရင္ေတာ့ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္ပါရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္ ဟုိဘက္အိမ္နဲ႔လည္း ရန္ျဖစ္၊ ဒီဘက္အိမ္နဲ႔လည္း ရန္ျဖစ္၊ ဟုိဘက္အိမ္နဲ႔လည္းမတည့္၊ ဒီဘက္အိမ္နဲ႔လည္းမတည့္၊ ဘာမဟုတ္တာနဲ႔လည္း ျပႆနာလုပ္၊ ရန္ရွာ။

အဲဒီလုိ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္မေျပျဖစ္ေနတဲ့ အိမ္ဆုိရင္လည္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်မ္းသာခ်မ္းသာ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရာထူးအဆင့္ျမင့္ျမင့္ အဲဒီအိမ္ကုိ ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔ စံအိမ္လုိ႔ မေခၚႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအိမ္မွာ ေနတဲ့လူေတြကုိ အဆင့္အတန္းရွိတဲ့လူေတြလုိ႔ မေခၚႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ေနႏုိင္မွ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလုိ႔ ေခၚႏုိင္ပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့ အိမ္ကုိမွ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စံအိမ္လုိ႔ ေခၚႏုိင္ပါတယ္။

အဲဒီလုိပါပဲ၊ စိတ္တည္းဟူေသာ အိမ္ဟာလည္း ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပရပါမယ္။ စိတ္နဲ႔အဆင္ေျပရမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ အဆင္းမ်ဳိးစုံ ႐ူပါ႐ုံ၊ အသံမ်ဳိးစုံ သဒၵါ႐ုံ၊ အနံ႔မ်ဳိးစုံ ဂႏၶာ႐ုံ၊ အရသာမ်ဳိးစုံ ရသာ႐ုံ၊ အေတြ႕အထိမ်ဳိးစုံ ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံ၊ အေတြးအႀကံ သေဘာတရားမ်ဳိးစုံ ဓမၼာ႐ုံဆုိတဲ့ အာ႐ုံေျခာက္ပါးပါပဲ။


စိတ္ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္ဆုိတာ အဲဒီ အာ႐ုံေျခာက္ပါးပါပဲ။ စိတ္ဟာ အဲဒီ အာ႐ုံေျခာက္ပါးနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေပါင္းရမယ္။ စိတ္နဲ႔ အာ႐ုံေျခာက္ပါးတည္းဟူေသာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပတယ္ဆုိတာ အာ႐ုံေျခာက္ပါးေၾကာင့္ စိတ္မွာ ႏွစ္သက္တဲ့ ေလာဘလည္းမျဖစ္၊ အမ်က္ထြက္တဲ့ ေဒါသလည္းမျဖစ္၊ ေလာဘအစြန္း ေဒါသအစြန္း ႏွစ္ဖက္ကုိ မၿငိကပ္ဘဲနဲ႔ ဥေပကၡာစိတ္နဲ႔ သိ႐ုံကေလး သိေနတာကုိ ေျပာတာပါပဲ။

မ်က္စိနဲ႔ အဆင္းတစ္ခုကုိ ျမင္လုိက္ရလုိ႔ ဒီအဆင္းဟာ ႏွစ္သက္စရာေကာင္းတဲ့ အဆင္းပဲ၊ သာယာစရာေကာင္းတဲ့အဆင္းပဲ ဆုိၿပီးေတာ့ သာယာတပ္မက္ၿငိကပ္ တြယ္တာသြားလုိ႔ရွိရင္ ေလာဘဆုိတဲ့ အစြန္းကုိ ေရာက္သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး၊ ဒီအဆင္းကေတာ့ ႏွစ္သက္ဖြယ္မေကာင္းတဲ့အဆင္းပဲ၊ မုန္းစရာေကာင္းတဲ့အဆင္းပဲဆုိၿပီးေတာ့ ေဒါသစိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္လည္း ေဒါသစြန္းကုိ ေရာက္သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္မေျပဘူးလုိ႔ ေခၚရပါတယ္။

ျမင္ရတဲ့အဆင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေလာဘလည္းမျဖစ္၊ ေဒါသလည္းမျဖစ္၊ ခ်စ္တဲ့စိတ္လည္းမျဖစ္၊ မုန္းတဲ့စိတ္လည္းမျဖစ္၊ အလယ္အလတ္ဥေပကၡာစိတ္နဲ႔ ျမင္႐ုံမွ်၊ ျမင္မွန္းသိ႐ုံမွ်၊ အဲဒီလုိ ေနႏိုင္တယ္ဆုိရင္ ဒါဟာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပတာပါပဲ။

ျမင္ ျမင္ကာမွ်၊ ၾကား ၾကားကာမွ်၊ နံ နံကာမွ်၊ စား စားကာမွ်၊ ထိ ထိကာမွ်၊ သိ သိကာမွ်၊ အဲဒီလုိ “မွ်”ကေလးေတြနဲ႔ပဲ ေနသြားႏုိင္တယ္ဆုိရင္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပတာပဲ။ အဲဒီလုိ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပဖုိ႔ဆုိတာကလည္း အထူးလုပ္ေနရတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္မွာ သတိအေစာင့္အေရွာက္ ခ်ထားလုိက္လုိ႔ရွိရင္ အဆင္ေျပသြားေတာ့တာပါပဲ။

စိတ္မွာ သတိအေစာင့္အေရွာက္ခ်တယ္ဆုိတာ ျမင္လုိ႔ ရွိရင္ ျမင္တယ္၊ ၾကားလုိ႔ရွိရင္ ၾကားတယ္၊ နံလုိ႔ရွိရင္ နံတယ္၊ နံတယ္ဆုိတဲ့ အထဲမွာ ေမႊးတာလည္းပါတယ္ေနာ္။ စားလုိ႔ရွိရင္ စားတယ္၊ ထိလုိ႔ရွိရင္ ထိတယ္၊ သိလုိ႔ရွိရင္ သိတယ္လုိ႔ အဲဒီလုိ ဒြါရေျခာက္ပါးမွာ အာ႐ုံေျခာက္ပါး ထိခုိက္လာတုိင္း လာတုိင္း ျမင္ၾကားေတြ႕သိကာမွ်နဲ႔ ၿပီးဆုံးသြားေအာင္၊ ရပ္တန္႔သြားေအာင္ ႐ႈမွတ္တာပါပဲ မိမိရဲ႕ စိတ္မွာ သတိအေစာင့္အေရွာက္ခ်ထားရင္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပၿပီးသား ျဖစ္တာပါပဲ။

တစ္ခါတုန္းက မေထရ္ႀကီးတစ္ပါး တရားပဲြတစ္ခုမွာ တရားသြားေဟာတယ္။ မေထရ္ႀကီးကလည္း တရားေဟာ အလြန္ေကာင္းတဲ့ မေထရ္ႀကီးပါပဲ။ “အဘယ”မေထရ္လုိ႔ေခၚတယ္။ အဲဒီတရားပဲြမွာ သူ႔ကုိ တရားေဟာေကာင္းေတာ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြက ပူေဇာ္ၾက၊ ခ်ီးက်ဴးၾက၊ အဲဒါကုိ ေတာထြက္ ရဟန္းအုိႀကီးတစ္ပါးက မနာလုိ၀န္တုိ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ တရားေဟာဓမၼကထိကမေထရ္ႀကီးကုိ တရားေဟာေနတုန္းမွာလည္း ေအာက္ကေန အမ်ဳိးမ်ဳိးဆဲဆုိႀကိမ္းေမာင္းၿပီးေတာ့ ေနတယ္။

“ဒီကုိယ္ေတာ္ ဘာေတြေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ ေဟာေနတာလဲ၊ သူ႔စိတ္ထင္တာေတြ ေလွ်ာက္ေဟာေနတာပဲ”

တရားပဲြၿပီးေတာ့ ျပန္သြားေတာ့လည္း အဲဒီ ဆဲတဲ့ရဟန္းအုိႀကီးနဲ႔ တရားေဟာတဲ့ “အဘယ”မေထရ္နဲ႔က တစ္လမ္းတည္း အတူတူ သြားရတယ္။ ႏွစ္မုိင္ေလာက္ထိေတာ့ ခရီးအတူတူ သြားရတယ္။ တစ္လမ္းလုံးလည္းပဲ “အဘယ” မေထရ္ႀကီးရဲ႕ ေရွ႕ကေန အဲဒီရဟန္းအုိႀကီးက အဘယမေထရ္ႀကီးကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိးဆဲဆုိႀကိမ္းေမာင္းၿပီးေတာ့ သြားတယ္။

အဘယမေထရ္ႀကီးက ဘာမွ ျပန္မေျပာပါဘူး။ ႏွစ္မုိင္ လမ္းဆုံလမ္းခြေလးေရာက္ေတာ့ ဆဲတဲ့မေထရ္က ဘယ္ဘက္လမ္းသြားရမယ္။ အဘယမေထရ္က လက္အုပ္ကေလးခ်ီၿပီးေတာ့ အရွင္ဘုရား ႂကြရမယ့္လမ္းက ဒီဘက္လမ္းပါဘုရားလုိ႔ လမ္းေလးေတာင္ ၫႊန္ျပလုိက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရဟန္းအုိႀကီးက မ်က္ေစာင္းေလးေတာင္ ထုိးမၾကည့္ပါဘူး။ ဘာသိဘာသာ မၾကားသလုိေနၿပီးေတာ့ သူ႔လမ္းသူ ေျခေဆာင့္ၿပီးေတာ့ ထြက္သြားတယ္။

တကယ္လုိ႔သာ အဘယမေထရ္နဲ႔ ေက်ာင္းခ်င္းတူတယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဆက္ၿပီးေတာ့ ဆဲဦးမွာပဲေနာ္။ လမ္းခဲြသြားၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္၊ ေျခေထာက္ကေလးေဆးၿပီး ကြပ္ပ်စ္ကေလးေပၚမွာ အနားယူ အပန္းေျဖေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တရားပဲြမွာ ပါသြားတဲ့ အဘယမေထရ္ႀကီးရဲ႕ တပည့္က ေမးတယ္။

“အရွင္ဘုရား၊ အရွင္ဘုရားကုိ တရားေဟာေနတုန္းမွာလည္း တစ္ခ်ိန္လုံး ဆဲေနတယ္၊ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးလည္း တစ္ခ်ိန္လုံး ဆဲေနတယ္။ အရွင္ဘုရားက ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ၿငိမ္ေနတယ္၊ ျပန္မေျပာဘဲ ၿငိမ္ေနေတာ့ အရွင္ဘုရားကုိ သူေျပာတာဟုတ္လုိ႔ ၿငိမ္ခံေနတယ္လုိ႔ ထင္သြားမွာေပါ့၊ အေၾကာင္းသင့္အက်ဳိးသင့္ေတာ့ ျပန္ေျပာဦးမွေပါ့။

အဲဒီလုိေျပာေတာ့ အဘယမေထရ္ႀကီးက ........
“ငါ့ရွင္ ဆဲတဲ့တာ၀န္က သူ႔တာ၀န္၊ သည္းခံတဲ့တာ၀န္က ငါ့တာ၀န္၊ ဆဲရမယ့္အလုပ္က သူ႔အလုပ္၊ သည္းခံရမယ့္ အလုပ္က ငါ့အလုပ္၊သူလည္း သူ႔အလုပ္ သူလုုပ္တယ္၊ ငါလည္း ငါ့အလုပ္ ငါလုပ္တယ္၊ သည္းမခံႏုိင္စရာလည္း ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိပါဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ တရားေဟာေနစဥ္မွာေရာ၊ တရားပဲြၿပီးသြားလုိ႔ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာေရာ အမွတ္လြတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆုိတာ ငါ့မွာ တစ္ခ်ိန္မွ မရွိဘူး။

အထူးသျဖင့္ လမ္းမွာ ေျခလွမ္းတုိင္း အမွတ္ မလြတ္ပါဘူးကြယ္၊ ေျခလွမ္းတုိင္းမွာ အမွတ္သတိေလးပါေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဆဲတာ၊ ဆုိတာကုိ ေအးေအးေဆးေဆး သက္သက္သာသာနဲ႔ သည္းခံႏုိင္ပါတယ္၊ အထူးတလည္ႀကီး ဆင္ျခင္ေတြးေတာၿပီးေတာ့ သည္းခံေနရတာ မဟုတ္ပါဘူး။

အဘယမေထရ္ႀကီး မိမိရဲ႕ စိတ္အစဥ္မွာ သတိအေစာင့္အေရွာက္ ခ်ထားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဆဲျခင္းဆုိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေတြ႕ရေပမယ့္ ျပန္လည္တုံ႔ျပန္မေနေတာ့ဘူး၊ ဆဲဆုိျခင္းေၾကာင့္ ေဒါသလည္း မျဖစ္ဘူး။

တရားေဟာေကာင္းလုိက္တာလုိ႔ လမ္းမွာျပန္လာတဲ့ တျခားမေထရ္ေတြကလည္း ခ်ီးက်ဴးၾကတာပါပဲ။ အဘယမေထရ္ႀကီး တရားေဟာေကာင္းလုိက္တာ၊ ဘယ္အခ်က္ကေလးကေတာ့ ဘယ္လုိမိတယ္၊ ဘယ္ဥပမာေလးကေတာ့ ဘယ္လုိမိတယ္၊ စသည္ျဖင့္ အဘယမေထရ္ႀကီးတရားေဟာ ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းကုိ ခ်ီးက်ဴးေနတဲ့ အသံကုိ ၾကားေနေပမယ့္လည္း အဘယမေထရ္ႀကီး သေဘာက် ႏွစ္သက္တဲ့ ေလာဘ မျဖစ္ပါဘူး။ သာယာတဲ့စိတ္ မျဖစ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ စိတ္မွာ သတိအေစာင့္အေရွာက္ ခ်ထားလုိ႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအရည္အေသြးဟာ အဓိကအက်ဆုံးပဲ။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္တုန္းက လကု႑ကဘဒၵိယ ဆုိတဲ့ မေထရ္တစ္ပါးရွိတယ္။ အဲဒီမေထရ္ႀကီးက အရပ္ပုတယ္။ အတိတ္္က ကံတစ္ခုရဲ႕ အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ေပါ့။ အသက္ကေတာ့ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ အရပ္ကေလးပုေနေတာ့ ကုိရင္ငယ္ေလးေတြ၊ ရဟန္းငယ္ေလးေတြက မေထရ္ႀကီးေတြ႕တယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ပါးကေလးလိမ္ဆဲြလုိက္၊ ေခါင္းကေလးပုတ္လုိက္၊ ပါးစပ္ကလည္း “ဟာ ဘႀကီး သာသနာ့ေဘာင္ေပ်ာ္ရဲ႕လား ဘာညာ”နဲ႔ စၾကတာေပါ့။ ကုိရင္ေတြ ဦးပၪၨင္းေတြက စေပမယ့္ မေထရ္ႀကီးက အၿပံဳးမပ်က္ဘူး။ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပဲ၊ ေဒါသလည္း မထြက္ဘူး၊ စိတ္ဆုိးတဲ့ အမူအရာလည္း မျပဘူး။ အဲဒီသတင္းကုိ ရဟန္းေတာ္မ်ားက တရားပဲြမွာ ခ်ီးက်ဴးေနတဲ့ အသံၾကားေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ......

“တစ္ခဲနက္ျဖစ္ေသာ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးဟာ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ၊ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာက တုိက္ခတ္လာတဲ့ ေလေၾကာင့္ မတုန္မလႈပ္သလုိ အသိလိမၼာဉာဏ္ပညာရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာလည္း (မိမိရဲ႕ စိတ္မွာ သတိအေစာင့္အေရွာက္ အၿမဲတမ္းခ်ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာလည္း) လာဘ္ရျခင္း၊ မရျခင္း၊ အၿခံအရံရွိျခင္း၊ မရွိျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္းျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္းဆုိတဲ့ ေလာကဓံတရားရွစ္ပါးတုိ႔ေၾကာင့္ ဘယ္ေသာအခါမွ တုန္လႈပ္ျခင္း မရွိၾကပါဘူး”။

“ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပ”ဆုိတဲ့ ေနရာမွာ အဆင္း၊ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အထိအေတြ႕၊ သေဘာတရားေခၚတဲ့ အာ႐ုံေျခာက္ပါးနဲ႔ ႀကဳံတုိင္းႀကံဳတုိင္း၊ ဆုံတုိင္းဆုံတုိင္း၊ ေလာဘ၊ ေဒါသအစရွိတဲ့ ကိေလသာသေဘာတရားေတြ ျဖစ္ပြားမလာတာကလည္း တစ္ခ်က္၊ ေနာက္တစ္ခုက ေလာကဓံတရားရွစ္ပါးနဲ႔ ႀကံဳေတြ႕လာတဲ့အခါမွာ မတုန္လႈပ္ျခင္း၊ ဒါလည္းတစ္ခ်က္။

ဘယ္လုိေလာကဓံနဲ႔ပဲ ႀကံဳေတြ႕ႀကံဳေတြ႕ မတုန္လႈပ္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ အဲဒီလူရဲ႕စိတ္ဟာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့စိတ္ျဖစ္ေနၿပီ၊ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ စိတ္တည္းဟူေသာအိမ္ဟာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့ အိမ္ကေလးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေလာကဓံဆုိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပဖုိ႔ကလည္း “ျဖစ္တုိင္းမွတ္႐ႈ၊ သတိျပဳ၊ ေစာင့္မႈအစဥ္ထား” ႐ုံပါပဲ။

ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔စံအိမ္ရဲ႕ ေနာက္အရည္အေသြးတစ္ခုကေတာ့ “အမွားအယြင္းကင္းစင္ျခင္း”ဆုိတဲ့ အရည္အေသြးပါပဲ။ ျမင့္ျမတ္သူတို႔ရဲ႕အိမ္ဟာ အမွားအယြင္းကင္းစင္ပါတယ္။

အိမ္ႀကီးကေတာ့ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္ပါရဲ႕၊ လုပ္ေနတာက မေကာင္းမႈဒုစ႐ုိက္ေတြ၊ လူ႔အသုိင္းအ၀ုိင္းက လက္မခံတဲ့အလုပ္ေတြ၊ တရားဥပေဒနဲ႔ မညီၫြတ္တဲ့အလုပ္ေတြ၊ အဲဒီလုိမွားယြင္းတဲ့အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတယ္ဆုိရင္လည္းပဲ အဲဒီအိမ္ႀကီးဟာ က်က္သေရမရွိေတာ့ဘူး။ သမၼာအာဇီ၀က်တဲ့အလုပ္၊ ပတ္၀န္းက်င္က လက္ခံခ်ီးက်ဴးတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ေနမွ တန္ဖုိးရွိတယ္၊ က်က္သေရရွိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ဟာ အမွားအယြင္းကင္းတဲ့အိမ္ ျဖစ္ရမယ္။

မိမိရဲ႕ စိတ္ဟာလည္း အမွားအယြင္းကင္းေသာ စိတ္ျဖစ္ရမယ္။ အမွားအယြင္းဆုိတာ မိစၧာဒိ႒ိေတြကုိ ေျပာတာပါ။ မွားယြင္းတဲ့အယူေတြ ကင္းရမယ္။ မိစၧာဒိ႒ိတရားေတြကေတာ့ ေျခာက္ဆယ့္ႏွစ္ပါးေတာင္ရွိတယ္။ အဓိကအားျဖင့္ေတာ့ သႆတဒိ႒ိနဲ႔ ဥေစၧဒဒိ႒ိ။

သႆတဒိ႒ိဆုိတာက ေသသြားလုိ႔ရွိရင္ ႐ုပ္ခႏၶာႀကီးကသာ က်န္ခဲ့တာ၊ စိတ္ကေလးက ေနာက္ဘ၀ကူးၿပီးေတာ့ ေနာက္ဘ၀ခႏၶာမွာ ထပ္ၿပီးေတာ့ ဆက္သြားတယ္၊ ေသၿပီးလုိ႔ရွိရင္ အသက္ေကာင္ လိပ္ျပာေကာင္ကေလးက မေသဘဲ ေနာက္ဘ၀အသစ္မွာ ျပန္ဆက္ရွင္သန္တယ္လုိ႔ ယူဆေနတဲ့ အယူအဆဟာ သႆတဒိ႒ိပဲ၊ ဒါလည္း မွားယြင္းေသာ အယူအဆပဲ။

ဥေစၧဒဒိ႒ိဆုိတာက ေသရင္ၿပီးတာပဲ၊ ေသရင္ပ်က္တာပဲ၊ ဘ၀ဆုိတာ ပုခက္နဲ႔ အေခါင္းၾကားပဲရွိတယ္၊ ေသၿပီးရင္ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီအယူအဆက ဥေစၧဒဒိ႒ိ၊ ဒီဒိ႒ိႏွစ္ခုကင္းရမယ္၊ ဒီဒိ႒ိႏွစ္ခုရွိေနရင္ မိမိရဲ႕ စိတ္ဟာ မွားယြင္းေနတဲ့စိတ္ပဲ။ မိမိရဲ႕စိတ္အိမ္ဟာ အမွားအယြင္းရွိေသာ အိမ္ျဖစ္ေနၿပီ။

၀ိပႆနာ႐ႈပြားေနတဲ့ ေယာဂီမ်ားကေတာ့ တရား႐ႈမွတ္လုိ႔ ႐ုပ္တရား၊ နာမ္တရားရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျမင္ၿပီဆုိရင္ ပ်က္တာကုိ ျမင္လုိ႔ရွိရင္ သႆတဒိ႒ိစင္သြားတာပါပဲ။ “႐ုပ္တရား၊ နာမ္တရား ေတြဟာ ပ်က္ေနတာပါပဲလား၊ ေသလုိ႔ရွိရင္ အသက္ေကာင္၊ ၀ိညာဥ္ေကာင္ေလး၊ နာမ္တရားေလးက ေနာက္ဘ၀ လုိက္သြားတယ္ဆုိတာ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ၊ အခု မေသေသးဘဲနဲ႔ေတာင္ ခဏခဏ ပ်က္ ပ်က္ၿပီးေနတာ” အဲဒီလုိအားျဖင့္ အပ်က္ကုိျမင္ရင္ သႆတဒိ႒ိ စင္သြားတယ္။

အျဖစ္ကုိျမင္လုိ႔ရွိရင္ ဥေစၧဒဒိ႒ိစင္သြားတယ္၊ “ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြား႐ုံပဲလုိ႔ ထင္တာ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ၊ ပ်က္ၿပီးလည္း ထပ္ျဖစ္လာေသးတာပါလား”၊ ႐ုပ္နာမ္ေတြ အသစ္အသစ္ ထပ္ထပ္ၿပီးျဖစ္တာကုိ ျမင္ေတာ့ ဥေစၧဒဒိ႒ိစင္သြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိပႆနာအလုပ္ကုိ ပုိင္ပိုင္ႏုိင္ႏိုင္ႀကီး အားထုတ္လုိ႔ ဒီအမွားအယြင္းႏွစ္ခု ကင္းစင္သြားၿပီးဆုိရင္ မိမိရဲ႕ စိတ္ဟာ ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔ရဲ႕ စံအိမ္ျဖစ္သြားပါၿပီ။

အရွင္ဆႏၵာဓိက (ေရႊပါရမီေတာရ)
ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔၏စံအိမ္ - စာစုမွ၊

No comments :

Post a Comment

.

.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...